Ez di deryaya malperan de noq bûbûm , dema ku dengekî nizm û tirsok di ber guhê min re bezya, xirecir û qîjeqîja van malperan serê me di teqereqeke bêhempa de werkiriye, jiyana me kiriye mîna yê ku pêxwas li ser berfê dibeze. Tu ji navnîşanekê xelas nabî ta ku yeke din bi guhê te digre û destê te bêhaydarî mişk diajo ser tikandinê,  çavên mirov bi kerb êrîşê dibe ser rêzên rûpela ku nû li ber te vedibe, ta ku tu  binêrî bê vî nivîskarî çi afirandin di derbarê vê wêjeya talankirî de kiriye, lê şkestî û polîpoşman roniya çavên te di şkeftên xwe de vedimirin…!

Îro, wek her roj, hejmara  rûpelên vekirî panzdeh derbas kiribûn, û ji ber ku pirên wan  rûpelan  - wek yê ku qûna xwe bi paçikan mezin bike- pûç bûn, min yeko- yeko ew difetisandin, û dawiya wan dianî. Metelo dibêje " naveke giran li ser gundekî xerabe ye" herwiha gotarin bi navnîşanin mezin  û naverokin vala ne. Di  encama moxilkirina van rûpelan de, sê gotarên hilbijartî bi ser ketin, û min jî yeko- yeko dest bi xwendina wan kir.

Ji ber ku dê, bav, civak, ol, dibistan û  kolan tev de, ji zaroktiya me ya mezin de û ta meznaya me ya biçûk- em fêrî qedexekirinê kirine - nemaze ku em di welatê qedexeyan de dijîn – lewra, di serê me de meyiyaye û me jî di serê zarokên xwe de meyandiye ku por, deng, ken, bihn  û laşê pîrekê tev de qedexe ne.

Rûpela dawîn min xwend, li ser tabloyên hunermenda kurd  Semer Dirêî,  û bi pênûsa  mamoste Hesen Dirêî bû.  Ji nişkav ve keça min î 8 salî derbas bû, min tişt li xwe çênekir û xwendina xwe berdewam kir, keç bêdeng bi şûn de vegeriya. Kêlîkek derbas bû, bi destê birayê xwe girt û her du, ta ku dengê wan nekim , li ser tiliyên xwe derbsa bûn.  Bi mixabinî ji birayê xwe re digot:

- Tu dibînî,  qaşo baba nimêj dike û ji me re dibêje telefizyonê nebin ser kenalên filman tiştên tazî di wan de derdikevin, ew jî guneh in, çi bav û çi hal, ez ê niha bi telephonê bi pîrê re biaxivim, jê re bibêjim kurê te bêedeb bûye…!

Birayê wê lê vegerand:

-  na, na wê pîrê  aciz bibe, em  ê ji kalo re bibêjin çêtir e,  ji bo bi kopalan pêkeve,  û bes careke din li wêneyên FELTAN temaşe bike….!

Çavên min li kombyûter e, lê guhên min miç li wan e, di cihê xwe de matmayî mame, ger  xwe nebihîstî bikim,  ew nerîna feltan di serê wan de li ser min ma, ger haydar bikim divê ez wan di derbarê vê hunermendiya biyanî bighînim baweriyekê  li gor temenê wan, û her du jî zor in.

- Yaho, vê hunermenda belengaz dixwst ku cilin xweşik li vê keçikê bike, lê beriya ku tabloya xwe bi dawî bike qutîka wê a rengan vala bû, ji bo wilo ev keçika han tazî maye. Bi sistî min ji wan re got.

Bê ku encama sedema min rola xwe li wan bike li hev nerîn,  keçikê got: cil ji gulê giringtir bû,ma ev çi gul e? Bera jê re kiriba kirasekî dirêj.

Lawik got:  Ma nikarîbû keçik bixistai paş perdeyê de, çima li pêşiya perdeyê ye?

Karê wê çêbû , ger vegere wê wan bi cil bike, û porê wan jî şeh bike, bê guhdan min bersiva xwe û hunermenda me da, rûpela malperê nîvco girt,  karek ji xwe re derxist, pehniya pêlavê şikand, û bi lez laşê xwe ji qamçiyên nerîna wan  rizgar kir…! 

Têbînî: 
Tablo ji malpera Welatê me ne.