Bavê Nazê ewê ku  bi salan dema xwe daye nivîsîna pênc berheman û bi sedan rûpelên bê zar û ziman bi navê romanê rûreş kirne, û ew  dane çapkirin û weşandinê, îro ne li kurdistanê, lê li turkîyê radigehîne ku Romana kurdî tuneye.

Başe nasnama te ya toreyî romannivîsî ye, û te bi nivîsîna babetkî bi navê romanê pê danaye meydana toreya kurdî û tu îro ji bo nasandina romana xwe hatîyî turkîyê, lê muxabin tu xwe û berhemên xwe nehî dikî. Tu hem dibêjî romana kurdî tuneye, hem jî dibêjî romana min ya pêşîn “Çiyayê Bi Xwînê Avdayî” bû.  Em ji kîjan gotinên te bawer bikin? Eger romana kurdî tuneye, tu çima dibêjî romana min ya pêşîn? Eger te romanin nivîsîne û ew roman jî bi kurdîne, tu bi kîjan hisab û kitabê dibêjî romana kurdî tuneye? Emê çawa van axiftiên zid û neqîz, van gotinên dijber û tewş ji te mamostayê toreya kurdî ya zanîngeha kurdistanê bipejirînin?

Bavê Nazê tu yek ji pêşengên romannivîsên kurd yê vê serdemê dihatî nasînê, lê muxabin îro tu giheştîyî wê radeya bêhîvîtî û rewanperîşî û xwebiçûkbînîyê,   ku tu xwe û berhemên xwe û hebûna xwe nehî dikî. Cîhê mixabinî û dax û keseran e, ku tu jî weke pişka zore berpirsên me yên başûr, li hember turkan da li ber dujminan da xwe biçûk dibînî. Li başûr hind li ber te xwendine ku kurmancî tuneye, tu ji xwe û hebûna xwe jî ketîyî gumana. Ev nexoşîya xwebiçûkbînîyê, îro berestûya gelek ji berpirs û payedarên başûrê girtîye û ew ji bo berjewendîyên xwe yên malî, amdaene ji hemû imkanên kurdî û kurdewarîyê dest bikişînin. Gelo Bavê Nazê û berpirsên me yên başûr çima wisan li ser dilê dujminan diaxivin. Ji çi ditirsin?

Îro dibêjin romana kurdî tuneye, yê sibê jî bêjin zimanê kurdî tuneye û rojek dî jî yê bêjin, ne kurd û ne Kurdistan, babam turk, anam turk turk oglîyem turk.

Başe eger tu ji xwe bêhêvî bûyî û tu pê hesiyayî ku berhemên te bênaverokin û hêjayî wê hindê nînin,  ku bi navê romanê li nav toreya kurdî da bêne nasandinê, ew mafê te ye, tu ragehînî ku berhemên te li radeyeke nizim da nin, lê te ew mafe nîne, ku tu li ser hemû romanên kurdî biaxivî û hemûyê qîyas bi nefs bê naverok û vik û vala ragehînî.

Belê bavê nazê, romana kurdî heye û romanek serketîye jî. Gava ku mirov romana kurdî digel romanên neteweyên der û dorên kurdan, netewên ku xudanê dewlet û hukûmetanin, dide ber hev, mirov dibîne, ku romana kurdî eger ser romanên wan netewan ra nebe jî, ji yên wan kêmtir nîne.

Mirov bi axiftinên te zendegirtî dimîne. Bêguman te hemû romanên kurdî nexwendine û pîvaneya te ya li ser romanên kurdî, romanên  te bixwene. Yanê tu qîyas bi nefs dikî.

Ez hîvîdarim ku tu ji xwe mukur bêy û gotinên xwe paş da bizivirrînî û careke din li ser dilê dujminan neaxivî.

Tu û ew kesên ku wekî te difikirin, bila baş bizanin, bi koranîya çavên neyaran, toreya kurmancî roj bi roj pêş da diçe û zimanê kurmancî yê ku ji zimanên farsî, turkî û erebî dewlemendtire, êdî ji gefên nemanê rizgar bûye. Êdî bi dehan nivîskarên kurmancî hene û roja îro berhemên te jê der, zêde ji 180 roman bi kurmancî hatine nivîsînê.